Co oznacza zbawienie?

ZBAWIENIE WEDŁUG BIBLII

Wprowadzenie – czym jest zbawienie?

Bardzo często, podczas studiów biblijnych, badamy czego dokonał Pan Jezus podczas swojego życia na ziemi. Każdy z nas ma jednak pełne prawo zastanawiać się, jak to, co zrobił Pan Jezus, dotyczy nas samych.

Czy Jezus naprawdę umarł za nas?

Czy naprawdę może nam przebaczyć wszystkie nasze grzechy?

Czy może dać nam pewność życia wiecznego z Bogiem?

Spróbujmy zatem skoncentrować się w tym krótkim tekście na kwestii, czego Biblia uczy o tym, co Pan Jezus uczynił dla każdego z nas indywidualnie i dla nas wszystkich razem.

Aby to rozważanie miało istotnie biblijny wymiar, po każdym krótkim wyjaśnieniu załączone zostaną odpowiednie teksty biblijny, do których lektury i refleksji nad nimi, gorąco zachęcam.

Postawmy pierwsze pytanie: co to znaczy być zbawionym w Chrystusie?

Otóż zbawienie w Chrystusie nie oznacza uczestnictwa w życiu Kościoła, ani nawet przyjęcia chrztu. Zbawienie, zbawienie w Chrystusie, oznacza przemianę wewnętrznej istoty przez działanie Ducha Świętego. Osoba prawdziwie zbawiona pokłada całą swoją ufność w dziele zbawienia, którego Chrystus dokonał dla niej na krzyżu. Osoba zbawiona jest dzieckiem Bożym, którego grzechy zostały całkowicie odpuszczone przez krew Jezusa Chrystusa przelaną na krzyżu. Osoba zbawiona otrzymała boski dar życia wiecznego.

Odniesienia biblijne:

„A tym, którzy Go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego”. Jana 1,12.

„Jeśli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa, Syna Jego, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu”. 1 Jana 1,7.

„A świadectwo jest takie: Bóg dał nam życie wieczne, a to życie jest w Jego Synu”. 1 Jana 5,11.

Czy Bóg na pewno przebacza?

Czy jednak naprawdę Bóg może nam przebaczyć, nie karząc nas?

Bóg przebacza nam, nie karząc nas, ponieważ Jego Syn, nasz Pan Jezus Chrystus, umarł na krzyżu za nas. Pan Jezus Chrystus został ukarany za nas, abyśmy już nie byli karani. Kiedy pokładamy ufność w Panu Jezusie Chrystusie, kiedy przyjmujemy Go jako naszego Pana i Zbawiciela, wtedy korzystamy z tego, co uczynił dla nas na krzyżu. To wiara w Jezusa Chrystusa chroni nas przed karą Bożą.

Odniesienia biblijne:

„Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła na Niego chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jesteśmy uzdrowieni”. Izajasz 53,5.

„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. Jan 3,16.

Tak często trudno nam przyjąć tę nauczaną prawdę fundamentalną: czy Bóg naprawdę chce odpuścić wszystkie nasze grzechy?

Odpowiedź to stanowcze tak. Nie ma grzechu zbyt wielkiego ani zbyt małego, którego Bóg nie mógłby lub nie chce odpuścić. Łaska Boża przewyższa nasze grzechy. Bóg odpuszcza wszystkie nasze grzechy bez wyjątku, o ile wierzymy w Jezusa Chrystusa i żałujemy za nasze grzechy. Ważne jest jednak, aby odróżnić Boże przebaczenie, które niezawodnie usuwa naszą winę przed Nim, od konsekwencji niektórych naszych grzechów, które pozostają pomimo Bożego przebaczenia. W istocie, nawet gdy Bóg nam przebacza, niektóre konsekwencje naszych grzechów nie znikają.

Odniesienia biblijne:

„Chodźcie i spierajmy się” – mówi Pan. „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choćby były czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna”. Izajasz 1,18.

„Jak daleko jest wschód od zachodu, tak oddalił od nas nasze występki”. Psalm 103,12.

„Znowu zmiłuje się nad nami, zetrze nasze winy, wrzuci wszystkie nasze grzechy w głębiny morskie”. Micheasz 1,19.

A może mogę zbawić się sam?

W tym miejscu większość z nas ma pokusę zadać pytanie: co muszę zrobić, aby zostać zbawionym od grzechu? Jesteśmy przecież przyzwyczajeni, że w naszym świecie nic (z rzeczy szczególnie ważnych) nie dzieje się za darmo.

Istotnie, są dwie niezwykle ważne rzeczy „do zrobienia, aby zostać zbawionym:

Po pierwsze, musimy pokutować za nasze grzechy. To znaczy, musimy przyznać Bogu, że nasze życie jest pełne rzeczy, które nie przynoszą Mu chwały. Musimy szczerze żałować, że żyliśmy w buncie przeciwko Bogu. I musimy pragnąć zmiany, porzucenia naszego grzesznego życia, jeśli Bóg da nam łaskę i siłę, aby to uczynić.

Po drugie, aby zostać zbawionym, musimy zaufać ofierze, którą Pan Jezus Chrystus złożył za nas na krzyżu. Nie zbawiamy się sami. Nie wybieramy sposobu, w jaki Bóg nas zbawi. Postępujemy zgodnie z tym, co Bóg nam nakazuje, aby zostać zbawionym. Jesteśmy posłuszni Bożemu nakazowi, aby wierzyć w Jezusa Chrystusa, w Jego ofiarę na krzyżu, aby zostać zbawionym.

To bardzo zaskakujące, bo w istocie rzeczy nie mamy do wykonania jakichś szczególnych dzieł, dlatego, że zbawienie oznacza uznanie swojego grzechu i pokutę za niego, czyli porzucenie go i wiarę w Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela, którego Bóg nam dał, aby odpuścił nam nasze grzechy.

Zbawienie oznacza również wolę życia odtąd według Słowa Bożego, a nie według własnej woli lub woli tego świata ciemności.

Odniesienia biblijne:

„Najpierw tym w Damaszku, potem tym w Jerozolimie i całej Judei, a także poganom głosiłem, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, pełniąc uczynki godne pokuty”. Dz 26,20.

„Paweł i Sylas odpowiedzieli: «Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony, ty i twój dom»”. Dz 16,31.

Co to jest pokuta?

Ale co właściwie oznacza termin pokuta?

Prawdziwa pokuta oznacza cztery rzeczy:

1. uznanie, że przeżywaliśmy życie dalekie od woli Bożej;
2. skruchę i żal za to, że obraziliśmy Boga i innych naszymi złymi słowami i czynami; (
3. pragnienie i wolę zaprzestania buntowania się przeciwko Bogu i wyrządzania krzywdy innym;
4. oraz pragnienie i wolę życia zgodnie z wolą Bożą do końca życia, dlatego, że pokuta jest codzienną rzeczywistością dla dzieci Bożych. ponieważ nikt nie jest doskonały, ale pokuta, która prowadzi do zbawienia, jest jednorazowa, ponieważ kiedy raz przyjmiemy Jezusa jako naszego Zbawiciela, On nigdy nie opuści naszego życia.

Odniesienia biblijne:

„Zmiłuj się nade mną, Boże, według łaski swojej; według wielkiego miłosierdzia swego zgładź nieprawość moją. Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty; obmyj mnie, a nad śnieg bielszy się stanę. […] Zakryj oblicze swoje przed grzechami moimi i zgładź wszystkie nieprawości moje. Stwórz we mnie, Boże, serce czyste i odnów we mnie ducha niewzruszonego. […] Przywróć mi radość z zbawienia swego i daj mi ducha ochoczego, aby mnie podtrzymywał”. Psalm 51,1. 7. 9-10.12

Zbawienie poprzez czynienie dobra?

Czy jednak nie możemy być zbawieni po prostu czyniąc dobro?

Niestety nie. Bez miłości i wiary w Jezusa Chrystusa wszystkie nasze dobre uczynki są bezużyteczne. Nie mogą nas zbawić. W istocie, żaden człowiek nie może żyć bez grzechu. A nasze dobre uczynki nie gładzą naszych grzechów. Tylko krew Jezusa uwalnia nas od grzechu i Bożej kary.

Odniesienia biblijne

„Wszyscy odstąpili, wszyscy się zepsuli, nie ma nikogo, kto by dobrze czynił, nie ma ani jednego”. Psalm 53,3.

„Ale Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, którą nas umiłował, i to nas, umarłych przez upadki, ożywił razem z Chrystusem. Łaską bowiem jesteście zbawieni. . . Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił”. Efezjan 2,4-5.8-9.

A może jest inna droga do zbawienia poza Jezusem?
Nie. Wiele osób próbuje się ocalić, czyniąc dobre uczynki, karząc się lub tworząc własną religię. Ale wszystkie te środki nie mogą usunąć naszego grzechu i naszego buntu przeciwko Bogu.

Odniesienia biblijne

„Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie»” Jana 14,6.

„I nie ma w nikim innym zbawienia, albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym moglibyśmy być zbawieni”. Dzieje Apostolskie 4,12.