Roczik 2025 -1, 6-10-2025
Kiedy pada słowo nawrócenie, wielu podaje jako przykład spotkanie Apostoła Pawła z Jezusem Chrystusem na drodze do Damaszku (Dzieje Apostolskie 9); spotkanie, które tak bardzo zmieniło nie tylko samego Pawła, ale też cały jego kontekst życia (zaangażowanie, relacje z innymi, punkty odniesienia dla wyznawanych wartości).
Jak można proces ten wytłumaczyć? Innymi słowy: co dzieje się w sercu człowieka, gdy proces nawrócenia zaistnieje w jego życiu. Co dzieje się, że dana osoba (jak Paweł) może zmienić się tak bardzo, czasem przejść z jednego ekstremum w drugie?…
Ważną wskazówkę dla nas zawiera to, co przydarzyło się Pawłowi na drodze do Damaszku: oto Jezus Chrystus zwrócił się do niego – Pawła – w sposób bezpośredni. To szczególne spotkanie, ten niezwykły dialog kompletnie zmodyfikował jego wizję chrześcijaństwa. Wcześniej uważał tę religię za niebezpieczne oszustwo, nagle stał się jego głównym obrońcą. Nie można przy tym zapomnieć, że Paweł przed swoim nawróceniem miał jasne idee w kwestii religii. Więcej: był on przekonany, że posiada prawdę!…
Możemy więc stwierdzić, że nawrócenie jest głębokim doświadczeniem duchowym, zachodzącym we wnętrzu człowieka. Nie chodzi tu o jakąś formę szczególnej formacji intelektualnej, nawet tej najbardziej zaawansowanej, ale o nowe, osobiste spojrzenie na Boga (dane przez Boga samego).
Paweł wcześniej uważał swoją relację z Bogiem za właściwą, a swoje zbawienie za naturalną konsekwencję dokonywanych uczynków „religijnych”. W przypadku innych ludzi przekonanie o pozostawaniu na właściwym fundamencie wiary, życia (funkcjonowania i myślenia), może być nieco odmienne, ale zawsze dotyczy ono własnego poczucia samodzielności i możliwości pełnego samodzielnego decydowania o własnym losie, nawet w tym co odnosi się do wieczności.
Idąc nieco dalej w naszym rozważaniu można już zauważyć, że istnieją dwie główne bariery, które nie pozwalają człowiekowi na właściwą wizję Boga i na budowanie właściwej z Nim relacji. Są to niewiara i ignorancja. Niewierzący odrzuca istnienie Boga, a ignorant uważa dla odmiany, że sam z siebie wie coś o Bogu. Odrzucenie istnienia Boga może być związane np. z młodością i brakiem głębszego doświadczenia w życiu (z niechęcią przyjmowania rad, a nawet z ich konsekwentnym odrzucaniem). Człowiekowi jest potrzebna prawdziwa i rzetelna refleksja o Bogu.
Rzetelnym i prawdziwym źródłem refleksji o Bogu jest osoba Jezusa Chrystusa – Słowa Bożego. To w Nim i dzięki Niemu możemy poznać Boga. Formy tego poznania mogą być i zazwyczaj są bardzo zróżnicowane i „spersonalizowane”. Zawsze jednak stoi za nimi własna wola Boga, a nie ludzka własna produkcja (intelektualna bądź emocjonalna). Bóg przemawia w swoim Słowie w różny sposób. Paweł otrzymał dar niezwykle bezpośredniego dialogu ze Słowem. Dla innych osób może to być Słowo przemawiające tekstem Biblii. W innych jeszcze przypadkach Słowo to może wybrzmieć w głoszeniu powołanych do tego ludzi (uwaga! określenie powołanych odnosi się do wybrania ich przez Boga samego, co nie zawsze musi być tożsame z mandatem udzielonym przez jakąś instytucję ludzką).
Słowo Boga żywego, działające z Jego inicjatywy i z Jego mocą jest potężne. Wywołuje ono efekt, który jest nieporównywalny z jakimkolwiek działaniem ludzkim. Jak już wspomniano wcześniej: jest to proces duchowy, ale obejmujący swoimi skutkami całe życie człowieka. Proces ten może być czasami bardzo odmienny w życiu poszczególnych jednostek, ale mający tak samo skutki trwałe i konkretne.
Bóg, który jest zawsze pierwotnym autorem tego procesu nie eliminuje jednocześnie własnej decyzji ludzkiej, ale także całego szeregu mających nastąpić potem ludzkich działań. Jest to coś wewnętrznego, ale nie ograniczone do wnętrza ludzkiego, do jego intymności i głębokiej prywatności. Więcej: jeśli nie ma widocznych konkretów/owoców nawrócenia w życiu, nie na krótki czas (co może zakrawać na chcianą spektakularność), ale długotrwale, to możemy być pewni, że to nie Bóg działa, a źródło „nawrócenia” było zupełnie inne.
Autor: Tomasz Pieczko