Rocznik 2025 – 11, 19-12-2025
Wielu ludzi zadaje sobie pytanie o sens przyjścia Boga na świat w osobie Jego Syna – Jezusa. Jak to możliwe, że tak wielki Bóg, wszechmocny, podjął takie działanie, z punktu widzenia ludzkiego niezwykłe, jeśli nie absurdalne, aby stać się człowiekiem i stanąć w ludzkiej historii życia? Spróbujmy chwilę poświęcić przypomnieniu podstawowych prawd wiary Kościoła, w których centrum jest właśnie cud wcielenia, czyli narodzenia Syna Bożego, prawdziwie Boga i prawdziwie człowieka, a także Jego dzieło, wszystko czego dokonał.
Centrum wiary chrześcijańskiej
W centrum wiary chrześcijańskiej znajduje się osoba Jezusa. Ale chrześcijanie nie uważają Jezusa za byle kogo. Jezus jest człowiekiem, najlepszym, jakikolwiek istniał, w pełni człowiekiem, we wszystkim do nas podobnym, za wyjątkiem tego, co dotyczy grzechu, od którego jest On wolny. Ale Jezus jest także w pełni Bogiem, jest Synem Bożym, dzielącym tę samą boską naturę, co Ojciec i Duch. Chrześcijanie czczą go i modlą się do niego jak do Boga. Ale dlaczego chrześcijaństwo tak mocno podkreśla, że Jezus miałby być tak Bogiem, jak i człowiekiem? Dlaczego Jezus ma być w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem?
Dlaczego Syn ma być w pełni Bogiem i człowiekiem
Odpowiedź na to pytanie znajduje swój początek w grzechu pierworodnym Adama i Ewy. Podczas gdy Bóg stworzył wszystko dobrym, stworzył człowieka, aby ten był z nim w relacji. Jak każda relacja, relacja pomiędzy Bogiem i człowiekiem została poddana pewnym regułom. Bóg jest stworzycielem i człowiek jest stworzeniem. Bóg stwarza człowieka, aby ten cieszył się ofiarowanym życiem w obfitości, ale Bóg będąc doskonale świętym nie może tolerować najmniejszego zła w swojej obecności, i najmniejsze zło nie może znieść Jego świętości. Bóg, będąc doskonale sprawiedliwym, nie może także znieść najmniejszej bezkarności.
Dlatego też, w chwili kiedy Adam i Ewa okazali Bogu nieposłuszeństwo, doprowadzili oni do złamania tej relacji. Zjadłszy zakazany owoc stali się oni swoimi własnymi bogami, ustawiając się na pozycjach równych Bogu, którego autorytet zanegowali poprzez swojego ducha buntu. Stali się winnymi najpoważniejszego grzechu, ponieważ obrazili Osobę Boga nieskończonego i doskonałego, jakby mu napluli w twarz w odpowiedzi na Jego nieskończone dobrodziejstwa. Od tego momentu, nie tylko ich relacja ze Stworzycielem została złamana, ale ponieważ stali się winnymi i grzesznymi, nie mogli już cieszyć się Jego świętą obecnością.
Oddzieleni od źródła życia i dobra, stali się zepsuci w najgłębszych pokładach ich istnienia i zostali skazani przez sprawiedliwość bożą na śmierć wieczną, oddzielenie wieczne od Boga. Zepsuci i grzeszni stali się najbardziej w całkowitej niezdolności do samodzielnego odnowienia relacji ze Stworzycielem. Odtąd, wszystkie ich działania są naznaczone złem i stało się dla nich niemożliwym odkupienia swoich win, niezdolnymi do wypełnienia boskich wymagań świętości.
Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli (Rzymian 5,12).
Dramat rozwiązany
Problem wydawałby się nierozwiązywalny. Ale to co jest niemożliwe dla ludzi, jest możliwe dla Boga: Pouczę ciebie i wskażę ci drogę, którą masz iść; Będę ci służył radą, a oko moje spocznie na tobie (Ps 32,8). Bóg ofiaruje człowiekowi możliwość odbudowania tej złamanej relacji i ponowne wejście do Jego świętej obecności, aby radować się wszystkimi jej dobrodziejstwami. Ale to rozwiązanie dokonuje się koniecznie przez ofiarę Jezusa, w pełni Boga i w pełni człowieka.
Lecz nie tak jak z upadkiem ma się sprawa z łaską; albowiem jeśli przez upadek jednego człowieka umarło wielu, to daleko obfitsza okazała się dla wielu łaska Boża i dar przez łaskę jednego człowieka, Jezusa Chrystusa (Rzymian 5,15).
Jezus musi w istocie być w pełni Bogiem, ponieważ tylko Bóg jest doskonale święty i zatem zdolny do wypełnienia wymagań boskich. Tylko istota nieskończona może zapłacić za nieskończony grzech. Tylko Bóg może zwyciężyć grzech i śmierć. Ale Bóg nie ma problemu ze sobą samym. Ma go z człowiekiem, z którym relacja musi zostać odbudowana. Zatem, Jezus musi być w pełni człowiekiem, aby reprezentować człowieka wobec sprawiedliwości boskiej. Jezus musi być w pełni człowiekiem, aby wypełnić, jako człowiek, wymagania boskiej świętości i w ten sposób na nowo dostąpić Jego obecności.
Jezus musi być w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem, aby być w pełni pośrednikiem pomiędzy Bogiem i ludźmi, aby reprezentować dwie strony prze trybunałem Bożym. Jezus musi być w pełni Bogiem, aby otworzyć dostęp do obecności Bożej ludziom, i w pełni człowiekiem, aby zapłacić za grzechy ludzi, zajmując ich miejsce, bez oszukania sprawiedliwości.
Podsumowanie
Podsumowując: Jezus musi być w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem, ponieważ tylko człowiek potrzebuje odnowy w swojej relacji z Bogiem, a tylko Bóg jest zdolny takiej odnowy dokonać. Świadomość, że Jezus jest w pełni Bogiem, daje chrześcijaninowi pewność, ze wypełni on wszystko, co obiecał. A świadomość, że Jezus jest w pełni człowiekiem, daje chrześcijaninowi pewność, że rozumie on go w jego ludzkim doświadczeniu i kocha go aż do gotowości wmieszania się w ludzką nędzę.
W nim mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego (Efezjan 1,7).
W osobie Jezusa, a w szczególności w Jego ukrzyżowaniu, sprawiedliwość, świętość, miłość i miłosierdzie Boże spotykają się i doskonale wypełniają.
Tak należy postrzegać ten niezwykły akt Bożej miłości, który On sam wybrał, aby nas przywrócić przed swoje oblicze i dać tym, którzy uwierzą w Niego przez Jezusa nowe życie. On, Bóg suwerenny i najwyższy stał się dla nas człowiekiem i gest ten powinien nas prowadzić do głębokiego uwielbienia Go i ogromnego poczucia wdzięczności. Ale nie tylko adoracja i wdzięczność. Najważniejszym jest przyjęcie tego daru w wierze, aby dzieło Boże w Jezusie mogło zaowocować w nas i abyśmy mogli żyć życiem prawdziwym.